• شرکت سیمان سفید اسپندار
  • شرکت سیمان نیزار قم
  • شرکت سیمان فراز فیروزکوه
  • شرکت سیمان آرتا اردبیل
  • شرکت حمل و نقل امن ترابر الماس اسپندار

تاريخچه سیمان





استفاده از مواد سيماني از زمانهاي بسيار دور متداول بوده است ، مصريان قديم گچ تكليس شده ناخالص را بكار مي بردند، يونانيان و رومي ها سنگ آهك تكليس شده را مصرف مي كردند و بعدا آموختند كه به مخلوط آهك و آب، ماسه و سنگ خرد شده يا آجر و سفالهاي شكسته نيز اضافه كنند. اين اولين نوع بتن در تاريخ بود. ملات آهك در زير آب سخت نمي شود و رومي ها براي ساختمان سازي در زير آب، سنگ و آهك و خاكستر آتشفشاني يا پودر بسيار نرم سفالهاي سوخته شده را با هم آسياب مي نمودند و بكار مي بردند. سيليس و آلومين فعال موجود در خاكستر و سفال با آهك تركيب شده و آنچه كه به اسم سيمان پوزولاني( پوزولان از اسم دهكده Pozzuoli كه در نزديكي آتشفشان وزو قرار دارد و براي اولين بار خاكستر آتشفشاني را در اين محل پيدا نمودند گرفته شده است ) شناخته شده است را توليد مي نمايد. نام سيمان پوزولاني را تا به امروز براي توصيف سيمانهايي كه به آساني از آسياب نمودن مواد طبيعي در دماي معمولي به دست مي آيند بكار برده اند. بعضي از ساختمانهاي رومي كه در آنها آجرها بوسيله ملات به يكديگر چسبانده شده اند مانند Coliseum در روم، وPont du Gard در نزديكي Nimes و سازه هاي بتني مانند ساختمان Pantheon در روم تا امروز باقي مانده اند و مواد سيماني آنها هنوز سخت و محكم است. در خرابه هاي نزديك Pompeii اغلب ملات بهم چسباننده سنگ ها كمتر از خود سنگ ها ، كه نسبتاً سست مي باشند، هوازده شده است.
در قرون وسطي انحطاطي در كيفيت و كاربرد سيمان بوجود آمد و فقط در قرن 18 بود كه پيشرفتي در دانش سيمان ها حاصل شد. در سال 1756 كه John Smeaton مامور بازسازي برج چراغ دريايي Eddystone در فراساحل جنوب غربي انگلستان شده بود، به اين نتيجه رسيد كه بهترين ملات وقتي به دست مي آيد كه مواد پوزولاني با سنگ آهك حاوي نسبت قابل توجهي از مواد رسي مخلوط شود با تشخيص اينكه نقش خاك رس، كه قبلاً نامناسب در نظر گرفته مي شد، Smeaton اولين شخصي بود كه به خواص شيميايي آهك آبي ، يعني ماده اي كه از پخت مخلوطي از سنگ و خاك رس بدست مي آيد، پي برد .
متعاقبا سيمانهاي آبي ديگر مانند "سيمان رومي" كه Jomes Parker از كلسينه نمودن گلوله هاي سنگ آهك رسي آن را بدست آورد، بوجود آمد. بالاخره در سال 1824 Joseph Aspdin كه معماري در شهر Leeds بود « سيمان پرتلند» را به ثبت رساند. اين سيمان را از حرارت دادن مخلوطي از پودر نرم خاك رس و سنگ آهك سخت در كوره، تا حدودي كه Co2 آن به خارج رانده شود، بدست آوردند، دماي كوره خيلي پايين تر از حد لازم براي توليد كلينكر بود .
نخستين نمونه از سيماني كه امروزه آن را بنام سيمان پرتلند مي شناسيم، در سال 1845 بوسيله Isaac Johnson از حرارت دادن مخلوط خاك رس و سنگ آهك سست تا حد كلينكر شدن و صورت پذيرفتن واكنش هاي لازم براي تشكيل تركيبات چسباننده پر قدرت تهيه گرديد.
نام « سيمان پرتلند» كه در ابتدا به علت تشابه رنگ و كيفيت سيمان گيرش حاصل كرده با سنگ پرتلند – سنگ آهكي كه در dorset انگلستان استخراج ميشود – به آن داده شد، تا امروز در سراسر دنيا براي توصيف سيماني كه از هم در آميختن كامل و حرارت دادن مواد آهكي و رسي يا ساير مواد حاوي سيليس آلومين و اكسيد آهن تا دماي كلينكر شدن و آسياب نمودن كلينكر حاصل شده باقي مانده است و تعريف سيمان پرتلند در استانداردهاي مختلف با توجه به اينكه بعد از پخت، سنگ گچ به آن افزوده ميشود، بر اين راستا قرار دارد امروزه ممكن است مواد ديگري نيز افزوده يا آميخته شوند.